ABD'ye Yeni Taşınmış Göçmenlerin İlk Aylardaki Deneyimleri

[denizci10]

@Oneirou yeşil pasaportta süre uzatmayı kesinlikle tavsiye etmiyorum. çünkü uçağa alınmayanlar var, uçaktan inip ülkeye alınmayanlar var, pasaportuna el konulanlar var. Belki siz pek duymuyor olabilirsiniz ama bana gelen danışanlarım anlatıyor. Bunu yaşayanlar da anneleri babaları gibi insanlar. Tabii takdir yine de sizin ama ben söylemiş olayım.

[Alper Bayram]

NYC'de yaşayıp gıda sektöründe iş yapmak isteyenler için gıda koruma sertifikası alabileceğiniz online ücretsiz kursun linkini paylaşmak isterim.
https://www.nyc.gov/site/doh/business/health-academy/food-protection-online-free.page

burada 15 derslik bir içerik mevcut, dersleri bitirince online görüşmeyle bir sınava giriyorsunuz, sadece sınav ücretli, (24.5 usd). sınavı geçtiğinizde bulunduğunuz adrese üzerinde fotoğrafınızın olduğu gıda koruma sertifikanızı gönderiyorlar. bu sertifika iş yapmayı düşünenlerin almak zorunda olduğu bir belge. kendi işinizi yapmayı düşünmüyorsanız bile iş başvurularında buna sahip olmanız sizi diğer adaylardan birkaç adım öne taşıyor. her türlü vize durumundan bağımsız kursa katılabilirsiniz.

[denizci10]

@Alper-Bayram teşekkürler güzel bilgi için.

[Oneirou]

@denizci10 Çok haklısınız. Nüfus müdürlüğünün çağrı merkezini aramıştım bilgi almak için. Aynı şeyi söylediler. Kimseye yararı olmayan hatta insanların başını belaya sokan bir hizmet.

[bdiler61]

@Oneirou Eğer Ankara' da yaşıyorsanız Varlık Mahallesi'nde bulunan İl Nüfüs Müdürlüğüne gidip uzatma değil pasaportu mu 10 yıllık yeni pasaportla değişmek istiyorum derseniz isminizi alıp size uygun bir gün saat 8 için gelin diyorlar, gittiğiniz gün isminizi okuyarak işlemi yapıyorlar. Benim yeşil pasaportumun bitmesine 4 yıl vardı. Yeni pasaportları 10 yıllık vermeye başlayınca vize görüşmesi öncesinde gidip bu şekilde pasaportu mu değiştirmiştim. Fakat pasaportu erken basmak için uçak bileti görmek istiyorlar.

[AE123]

@bdiler61 , merhaba annem babam da yesil pasaport sahibi ve pasaportlarinin suresi doldu. Suresi dolan pasaportlarinda turist vizeleri mevcut, ilk basta uzatsinlar diye dusunuyordum ama burda @denizci10 yazinca yukarida problemler oluyor diye simdi sizin tarif ettiginiz sekilde yeni 10 senelik yesil pasaport almalarini soyleyecegim fakat kafama takilan nokta yeni pasaport alirlarsa eski pasaport defterlerini geri alacak mi nufus mudurlugu yoksa delip yeni pasaportla birlikte geri mi veriyorlar?

[Serapp]

@AE123 Hayır almıyorlar, hatta delmedi bile benimkini.

[denizci10]

@AE123 süresi dolduysa yanlarında bile götürmesinler

[bdiler61]

@AE123 Benim eski yeşil pasaportumu delmediler. Durumu açıklasınlar Nüfus Müdürlüğündeki çalışanların yardımcı olacağını düşünüyorum.

[EmreATA]

Herkese selamlar,
Uzun zamandır foruma giremiyordum şöyle bir gireyim ve birşeyler yazayım istedim. Yazdıklarım tamamen kendi kişisel görüşümdür ve kimseyi etkilemek için yazılmamıştır.
Amerika'ya göç edeli tam tamına 6 ay 3 gün oldu. Şimdiye kadar olan süreci, statümüzü, durumuzu, duygularımızı, tecrübelerimizi paylaşmak istedim. Burası bu konuda önemli bir site ve birilerine yol göstermek gerçekten çok değerli.

Kimilerinizin bildiği üzere ilk olarak Newjersey'e geldik ve şartlar sonrası rotayı Florida'ya çevirmiştik. Sarasota denilen küçük bir kasabaya geldik ve buraya yerleştik. İşlerimiz, evimiz ve düzenimiz, kızımızın okul düzeni çok şükür oturdu ve devam ediyor. Sarasota'da çok iyi insanlarla karşılaştık. Hepsi birbirinden iyi ve yardımsever. Geldiğimizden beri sadece çocuk odasına ve yattığımız yatağa para harcadık. Diğer tüm eşyalarımızı (koltuk takımız, sandalyeler, tv, tencere,tava kap kacak) hepsini burada yaşayan Türkler verdi. Bizde zamanı gelince vereceğiz, çünkü ilk gelen herkes aynı şeyleri yaşadığı için herkes bu konuda anlayışlı ve yardımsever. Bu konuda inanılmaz şanslı hissediyoruz. Burası bizim yazlık yerler gibi, snowbird denilen insanlar kışın yaşadıkları yerlere yazın 5-6 ay boyunca buralara gelen insanlarla dolu. Amerika'nın en zengin insanlarının tercih ettiği yermiş. Bizde gelince öğrendik.

Yaptığımız işlere gelince ben cam siliyorum, eşimde Türk marketinde çalışıyor. Cam silmek şöyle; buranın genel nüfusu yaşlı(Belirli bir zaman sıcak yerlerde yaşayan insanların kanı sulanır yani incelir, o yüzden Amerika'da doktorlar yaşlı insanlara sıcak yerlerde yaşamasını tavsiye ediyor) ve zengin insanlar. Bunlar birleşince cam silmek için hizmete ihtiyaç duyuyorlar ve burada biz devreye giriyoruz. Kazancım yaklaşık olarak günde ortalama 200 dolar(Nazar etmeyin gelin size de iş var:)).

Statümüze gelecek olursak şu anda Turist olarak devam ediyoruz. Extantion yani uzatmaya başvurduk ve sonuçlanmasını bekliyoruz. Daha sonra öğrenciye başvuracağız. Bu süreçte sponsor kovalamaca devam edeceğiz.

Duygularımıza gelirseeeek, dediğim gibi bu yazdıklarım kimseyi etkilemek için yazılmadı sadece tecrübe ve alabilene fikir olsun diye yazıldı. Amerika inanılmaz kapitalist ve soğuk bir yer. Bunu zaten bu forumdaki herkes biliyordur. Kapitalistlik burada inanılmaz bir şekilde çalışıyor. Kazanıyorsun ama harcıyorsun. Alım gücü yükse ama hizmet pahalı. Eğitim iyi ama üniversiteler pahalı, sağlık pahalı. sağlığa ayrı bir başlık açacağım. Kazandığınızı bir şekilde elinizden almak için yol var. Biz iki kişi çalışıyoruz ve harcamalarımız çok olmamasına rağmen ay sonu zor geliyor. Amerika'ya gelecek arkadaşlar mutlaka tedarikli olmalılar. Hele ki bizim gibi küçük çocukları varsa. Benim çalıştığım ev kirası ve ıvır zıvır mutfak masrafına, eşimin çalıştığı kızımızın okul masrafına gidiyor. Dediğim gibi alım gücü yüksek ama hizmet pahalı.

6 ay sonunda homesick iyiden iyiye kendini hissettiriyor. Buraya gelmeden önce bir daha Türkiye'ye dönmem derken şu anda fikirlerim çok farklı. Gelmeden önce yurtdışında yaşayan tanıdıklarımızla konuşmalarımızda ortak bir cümle vardı. Uçaktan indiğinde toprağı öpüyorsun derlerdi. Abartmayın derdim, şu anda o duygulardayım. Eşim yıllarca yurtdışında yaşadığından o tecrübeli ve her seferinde ben sana demiştim çok özleyeceksin cümlesi hergün tekrarlanıyor. Geçicimidir bilmem ama durum tam olarak şu anda böyle. Bu sağlıklı olanmış, buradaki tüm herkes 2 yıl bunu yaşamalısınız yaşamazsanız sıkıntı var diyor. Daha sonra alışacakmıyız bilemiyorum.

Sağlık konusunda ilk gelecek arkadaşlar buna hazırlıklı olun. sağlık burada inanılmaz bir şekilde kapitalist. Sağlık sigortanız varsa herşey iyi diyenler mutlaka vardır ama sigorta az buz bir para değil. Permenant yani yasal olsanız dahi obamacare ile aylık 250 dolardan aşağı vermezsiniz ki bunda deductible dedikleri olay var başlı başına bir konu. Geçen hafta kızımız ateşlendi ve bir türlü hastalığı atlatamadık 5. gün doktora gittik. eğer 4 günden önce doktora giderseniz hiçbir şey vermiyor ve boşuna para veriyorsunuz. Doktor abla bizden 150 dolar aldı, influence testi 58 dolar ve ilaçlar 78 dolar. Bu basit bir ÜSYE. Komplikesini düşünmek bile istemiyorum. Obamacare olan arkadaşlar soruyoruz onlarında vereceği totalde 150 dolar cıvarı. Sağlık inanılmaz bir sektör ve beni inanılmaz korkuttu, Amerika'ya olan inanıcımı tekrar sorgulattı.

Şunu gelecek arkadaşlara kesinlikle tavsiye ediyorum. Buraya gelmeden önce bir daha düşünün. Neden böyle söylediğimi açıklayacağım. Ben gelmeden önce bir daha Türkiye'ye dönmem diyerek geldim, oraya adapte olacağım onlar gibi yaşayacağım. Bu çok ama çok zor. adapte olmak tamam onda sıkıntı yok ama Amerika'lı olmak gibi bir hayaliniz varsa o işler öyle olmuyor. Çünkü aramızda inanılmaz kültürel farklar var ve onlar gibi olmanız neredeyse imkansız, olmakta istemezsiniz. O yüzden gelmeden önce mutlaka kendinize bir hedef belirleyin. Eğitimse eyvallah, para kazanmaksa eyvallah, ama Amerikalı olmaksa işte orada sıkıntı başlar. Çünkü asla onlar biz gibi biz onlar gibi olamayız. Çocuklarımız olur eyvallah ama onuda istermi bir insan ???

Özet geçecek olursak, Amerika düzenli ama soğuk, para kazandıran ama harcatan, saygılı ama içten olmayan bir memleket.

Dediğim gibi bunlar benim kendi şahsi düşüncelerimdir. Kimseyi etkilemek için yazılmamıştır. İsteyen herkes bana özelden yazabilir. Telefon numaramı paylaşır elimden geldiğince bildiğim tüm herşeyi kendisine aktarırım.

Dipnot; burada gece 1 ve alkolünde ucuz olmasında dolayı yazım hatalarını lütfen mazur görün.
İyi geceler,
Emre

[[[global:former-user]]]

@EmreATA Emre bey teşekkürler deneyimlerinizi aktardığınız için, benim için böyle paylaşımlar çok kıymetli çünkü gelmeden önce iyisini de kötüsünü de bilmek ve ona göre hazır olmak gerekiyor. Ben de en az vatan özlemi çekerim diyordum ama sizin dediklerinizden sonra çok da emin olamadım şimdi :)

Kızınızın daha küçük olduğunu hatırlıyorum o yüzden de onun okul ücreti de zorluyor olabilir sizi, anaokulu, ilkokul seviyesine gelince daha bir rahat nefes alacağınızı düşünüyorum. Umarım her gün şartlarınız biraz daha iyileşerek yol alırsınız. Sonraki deneyimlerinizi de bekliyoruz :)

[Programmer]

"Lütfen bu yazdıklarımı son yıllarda her alanda yaşadığımız yozlaştırmaları bir kenara bırakarak okuyunuz."

@EmreATA Merhaba, ne diyelim haklısınız. Buradayken çok kızıyoruz. Hayat pahalılığından, sıkıntıdan stresten çok yakınıyoruz. Yapılan haksızlıklardan bahsediyor ve kızıyoruz. Paramızın alım gücünün düşmesi beraberinde toplumsal olarak da genel bir gerginlik oluşturdu. Bu gerginlik özellikle trafikte kendini iyice belli ediyor.
Bu ve benzeri bir çok sorun bakış açımızı da değiştirdi. Çok değil 10-15 yıl (farazi) kadar önceki gelecek kaygımıza olan bakış açımız değişti. Sosyal medya aracılığıyla da gördük ki gelecek sadece ekmek parasından ibaret değilmiş. İnsanca yaşamak diye bir olgu da varmış. Artık sadece ekmek parası için değil, insanca yaşamak ta istiyoruz. Normalde lüks olmayan yeme-içme barınma gibi ihtiyaçların yanında eğlenmek, yaşamdan haz duymak, düşüncelerini ifade edebilmek de yaşamın bir parçasıdır. Bir ev ve araba alabilmenin hayal olduğu güzel ülkemde, oluşan enflasyon ve siyasilerin yapılan zamlarla ilgili pişkin açıklamaları ve daha sayamayacağımız bir çok sorun üzülerek belirteyim ki insanımıza çareyi dışarıda aramaya sevk etti.

Gerek yetiştirme gerekse toprağımıza olan derin bağlarımızdan dolayı buradayken her ne kadar kızabilsek de, uzaklaşınca kokusu burnunuzda tüter. Dışarıda güzel bir hayat var, evet, ama tam olarak kopmak mümkün değil. Bir süredir ingilizceye yoğunlaştığımdan dolayı dil yapımızın farkı bile özlettiriyor kendini. İngilizcedeki bir yapı mantıklı gelse de yapı farklılığından dolayı bizdeki derinliği pek göremedim. Her duyguya, zamana ve duruma ayrı bir yapı olması basitleştirmiş gibi geldi. Dil bilimcilerin ve polyglotların deyişine göre de ingilizce en matematiksel olmayan diller arasında.

Hatalarımız, yanlış yöntemlerimiz olsa da hem kültürel hem de insani değerler yönünden, en hoşgörülü, en merhametli ve de en zengin kültür bizim kültürümüzdür. Türkülerimiz bile ayrı bir naifliğe sahiptir. (Bakınız TRT Türkü, ara ara dinleyiniz :) ) Her ne kadar son yıllarda bunları yozlaştırmış olsak da.

Gelelim göç etmeye. Her ne kadar bahsettiğimiz bu sorunlardan kaçıp refah içinde yaşamak istesek de gidince memleket hasreti çekmemek mümkün değil. Bu gayet insani bir durumdur. Göç etmenin 5 evresinden olan ikinci evre endişe duyma, balayı evresinden sonra gerçek hayata geçince başlar. Özellikle Amerika'da en çok korkulan sağlık harcamaları konusu, sanırım bu evrenin zirvesidir. Bilhassa hasta olan çocuğunuz ise endişe katlanıyor. İyi bir işiniz ve geliriniz yoksa sağlık harcamaları ciddi bir sorun. Ülkemizde maaşlarımızdan kesilen pirimler ile karşılanan bu harcama kalemi Amerika'da ticari bir kaleme dönüştürülmüş.

Bekar ve halen çocuğu olmayan çiftler için durum biraz daha kolay olsa da çocuklu aileler için işler daha da zor. Sorumlulukları ağır olan çocukların geleceği için gitmek istediğimiz Amerika iş ciddiye gelince endişeler belirmeye başlıyor. Acaba uyum sağlar mı, arkadaşlarını özler mi, arkadaş edinebilir mi, diğerleri çocuğuma zorbalık yapar mı ? Buna benzer bir çok endişe zihninizde cirit atmaya başlar.

Konfor alanını, hele ki belli bir yaştan sonra terk etmek daha da zordur. İş bulabilme endişesi, geçinebilme endişesi ve akabinde huzurlu olabilecek miyiz düşünceleri ruhunuzu iyice saracaktır. Bunlar daha buradayken yaşayacağınız endişelerdir. Bir de gidince balayı evresinden sonra kültür şoku başlar. Her ne kadar aydın geçinseniz bile ayrıntıya girmeyeceğim ama gidince bunu yaşamak kaçınılmaz bir durum. Çünkü taban tabana kültürel değerlerimize zıt bir yaşam tarzı. Bizdeki samimi duygular maalesef onlarda yok. Sizin de dediğiniz gibi asla onlar gibi olamayız. Çocuklarınızın da onlar gibi olmasını istemiyorsanız, nereden geldiklerini unutmasınlar diyorsanız, bunları unutturmayacak girişimlerde bulunmak zorundasınız.

Peki tüm bunlar aşılamaz mı ? Tabi ki de aşılabilir. Kolay olmayacak ama hepsi zamanla üstesinden gelinebilir konular. Sabırlı ve dirayetli olup para kazanmaya ve evli iseniz birbirinize her konuda destek olacaksınız. Yıldığınız ve geri dönsek mi dediğiniz anlarda neden göç ettiğinizi hatırlayacaksınız. İlk 1-2 yılın pek zevk vermeyeceğini göze alacaksınız. Odaklanmanız gereken konular bilgi ve becerilerinizi paraya dönüştürmek ve o istediğiniz refah seviyesine çıkabilmek olacaktır. Tüm bunları yaparken de kendinize de zaman ayırmayı unutmayın. İmkanlar dahilinde zihninizi rahatlatacak aktivitelerde bulunun. Bunun size bu geçiş döneminde çok faydası olacaktır.

Herkes bu basamakları aynı hızda veya sırada geçemeyebilir. Ama geçilmez de değil.
Amacım göçmenliği ne idealize etmek ne de dramatize etmek. Çünkü göçmenlik hayatınızda tamamen yeni bir sayfa açmak demektir. Bu sayfaya yazılacaklar da yine tamamen sizin çabalarınıza ve sabrınıza bağlıdır.
Ayrıca sizi tebrik ediyorum. Göç etmek için gösterdiğiniz cesaret için. Umarım her şey sizin ve aileniz için güzel olur.
Her şeyin gönlünüzce ve güzel olması dileğiyle.

[waterman]

@EmreATA ABD’deki bence en zorlu geçecek olan ilk 6 ayı atlatmışsınız. Bundan sonra ki süreç statü değişikliği de olduktan sonra çok rahat olacaktır eminim. Aklıma takılan tek konu çalışıyor olmanız. Çalışma izni yokken markette nasıl çalışmaya başladınız?

[Programmer]

@waterman Bunun tek yolu nakit ödeme alarak olur.

[denizci10]

@EmreATA öncelikle yazınız için elinize sağlık demek istiyorum. bence gayet açıklayıcı olmuş. şunu düşünün ülke içinde bile bir yerde bir yere taşınınca insanlar zorlanıyor. siz bırakın ülke değiştirmeyi kıta değiştirdiniz. tabii ki zorlanacaksınız tabii ki özleyeceksiniz ama herkes sizin bu yolunuzdan geçti ve geçecek. ama 2 yıl sonra asla ve asla pişman olmayacaksınız. şu an sizin kafanızdaki en önemli soru işareti orada yasal olarak bulunmak. bu durumu atlattıktan sonra diğer hususlar yağ gibi akıp gidecektir. burada peynir fiyatı et fiyatını geçmiş alım gücü yerlerde seçim arifesinde ne olacağı belli değil. her yer ne olduğu belirsiz göçmen kaynıyor bu şartlarda kızınızı büyütmemek için oradasınız ve onun için orada kalmalısınız. Eşinize çocuğunuza sıkı sıkı sarılın ve sabredin lütfen. Emin olun alışacaksınız ve pişman olmayacaksınız. Daha durun Sarasota'ya gelip sizi ziyaret edeceğiz ailecek :face_with_tears_of_joy: :winking_face: amacım ahkam kesmek değil asla sadece sizleri motive etmek ve sabretmenizi sağlamak. müsterih olun bunların hepsine gülüp geçeceğiniz günler olacaktır yakın zamanda. Görüşmek dileğiyle.

[EmreATA]

Bu ileti silindi!

[EmreATA]

Bu ileti silindi!

[EmreATA]

@denizci10 Herzaman 😊🙏

[bdiler61]

@EmreATA öncelikle deneyimlerinizi aktardığınız için teşekkürler elinize sağlık. Sizin gibi insanların yazdıkları bizim gibi Amerikaya gitme planları yapanlar için çok değerli oluyor. Özellikle ben şu anda şehir belirleme aşamasındayken bu bilgiler çok önemli. Vatan özlemi her zaman olacaktır. Sonu hepimiz için güzel olur inşallah.

[Alper Bayram]

Göç etmek başlı başına çok büyük bir değişim bir de işin içine çocuğu da dahil ettiğinizde zorluklar daha da katlanıyor. Çocuk, okula, arkadaşlarına alıştığında ebeveynlerden daha avantajlı bir konuma yükseliyor. Bu sebeple göç etmeyi düşünen ailelerin varsa çocuklarının okula başlamamış olması büyük bir avantaj. Hiç olmazsa çocuğun ayarlarıyla okula başladıktan sonra oynamamış oluyorsunuz.
Biz burada genellikle şunu gördük, göçü gerçekleştiren ilk nesil tohumu atıyor, asıl meyvesini yiyen sonraki nesiller oluyor. Bu gerçek tarihin her döneminde dünyanın her coğrafyasında hep böyle işlemiş. Amerika'ya ilk gelen Kıta Avrupası'ndaki insanların torunları ve onların çocukları bugünün en varlıklı insanları.

Emre Bey yazısında işin kültürel tarafına değinmiş. Gerçekten maddi imkanları bir kenara bıraktığınızda en büyük mücadele bu cephede gerçekleşiyor. Bizim kültürümüzde bildiğimiz, alıştığımız, sorgulamadan kabul ettiğimiz bize doğru gelen şeylerin burada hiçbir önemi yok. Burada önem arz eden meselelerin neden önemli olduğunu da biz anlamaktan uzağız. Örneklerle ilerlemek yerinde olur: Bizim kültürümüzde biz tanımadıklarımızla çok çabuk iyi ilişkiler kurarız. Birinin bizim kankamız olması birkaç güne bakar. İlk başta bu iyi gibi gelen samimiyet işler ters yönde ilerlediğinde hızını kaybetmez. İki günde kankamız olan kişi, bir anda 'şeytan görsün yüzünü' kişisine dönüşür. Burada böyle bir şeyin imkanı yok. Tanıdıklar, arkadaşlar, dostlar hiyerarşisi bizdeki gibi birkaç haftada inşa edilmiyor burada. Bu sebeple her gördükleriyle her şeyi konuşmazlar. Ama bir pub'a gittiğinizde çok güzel günlük sohbetler edersiniz, hayattan bahseder, iyi zaman geçirirsiniz. Ki benim kriterim şahsen 'iyi zaman'dır. Çünkü herkes saatlik çalışır, zaman kıymetlidir. Türkiye'de saatleri aşan toplantılarda konuşulan konuları burada 5-10 dk'da konuşur dağılırsınız. Bir mesele bu kadar zamanda çözülmüyorsa orada başka bir sorun vardır.

Sanıyorum bunun böyle olmasında en büyük etken, bizim kalbimizin düğmesinin, beynimizin düğmesinden hep daha fazla açık olmasında yatıyor. Her meseleye, her duruma karşı önce duygularımızı konuşturuyoruz. Amerika'da biri gözünüzün içine baka baka yemeğini yer ve yemeğini sizinle paylaşmak aklının ucundan bile geçmez. Bizdeyse ısrar kıyamet. Ölümü gör'ler havada uçuşur. Şu anda evinde kalmakta olduğumuz kızın arkadaşları, kız, San Francisco'ya ailesinin yanına dönmeden önce kızlar gecesi için evde toplandılar. Şaraplar açıldı, yiyecekler ortaya kondu. 1 saat 15 dk sonra hepsi sessizce evlerine dağıldılar. E biliyorsunuz bizde böyle geceler sabaha karşı biter.
Diyeceğim o ki, aşırı uçlara kaymadan, böyle yaparsam şöyle düşünürler yargılarına varmadan insanın içinden geldiği gibi yaşaması aslında güzel bir özgürlük.

7 aydır kendimize şunu soruyoruz. Lotodan 10 milyon dolar çıktı. Türkiye'de mi yaşamak isteriz, burada mı? Buna kalbinizin düğmesi açık cevap ararsanız memleketiniz size daha fazla göz kırpabilir. Ama aklınızın düğmesini açarsanız Türkiye'de artık varlıklı insanların bile huzurla yaşayamadığını görürsünüz. Arabanızı istediğiniz gibi sokağa bırakamaz, valeye teslim edemez, güvenlik kameraları ve elemanlarıyla çevrili villa sitenizin duvarlarınızın dışındaki hayata her karıştığınızda bir yerden bir yere giderken bin tane stresin içinde kalırsınız. Bu yazı kaleme alınırken New York city'de 35 saattir aralıksız yağmur yağıyor, şehirde hiçbir noktada tek bir su birikintisi yok. Bu yağmur istanbul'da yağsaydı metrekareye son yılların rekor yağmuru düştü diye haberler servis edilirdi önünüze.

Konu varlıklı olmanın önünde bir engel olup olmamasıysa eğer, gelişmiş ülkeleri gelişmiş yapan şeyin ne olduğunu burada görüyorsunuz. Yoksulların bile araba alabilmesi değil, varlıklı olmak. Zenginlerin bile toplu taşıma kullanması. Bizi diğer ülkelerden ayıran şey maalesef bu. Yoksa toprağa, ağaca, doğaya olan sevgiyi taşıyan birey dünyanın her yerinde dünyanın bütün kuşlarını sever, bütün ağaçlarından huzur bulur. Bunu çocukluğundaki 29 Ekim törenlerinde Vatan Caddesi'nden geçen tankları, askerleri, bandoları izlerken coşkuyla ağlayan küçük bir çocuk olarak söylüyorum.